Seul un homme (Paris 13/11/2015 – Peter Callewaert, 22/11/2015)

La nuit, invitant à se reposer,  à dormir,  à travailler, à aimer, à voyager, à rêver,  à ne pas fermer l’oeil, à guérir,  à étudier, a été balayée par une cascade de folle violence.

Paris s’éveille d’une nuit blanche. A tout instant, chacun s’est aperçu de l’heure en vérifiant ses textos, e-mails, son compte Twitter et Facebook ou encore en scrutant l’écran de sa télé, à la recherche de celui qui n’est pas encore rentré.

 

Les rues se remplissent de citoyens abasourdis.  “Nous sortons pour démontrer que l’angoisse ne nous paralysera pas” entendons-nous circuler ou devant les micros des ‘touristes à sensation’. La vie normale s’est pourtant immobilisée : ni bennes à ordures, ni scooters à pizza, les musées fermées, les rues désertées par les  routards et les guides touristiques, leurs parapluies pointés vers le haut.

Beaucoup d’enfants ne comprendront pas la raison pour laquelle leur papa est resté à la maison, faute de taxis, magasins, bars et musées fermés ou encore pourquoi il ne leur a encore jamais lu  autant d’histoires ou passé du temps à jouer avec eux. D’autres enfants, en vain, attendent leur papa ou leur maman qui ne reviendra plus.

 

D’en haut ,  nous avons une très belle vue sur les événements. Nous, ce sont  Dieu, Mohammed, Bouddha et Mère Nature. Pouvions-nous prévoir ces assauts ? Trop juste et trop tard pour intervenir. Quoique , pour pouvoir agir,  il faut que là, en bas, ils croient encore en nous, n’est-ce pas?

Nous n’avons donc pas intercédé et  nous nous trouvons maintenant, tout comme  les spectateurs aux premiers rangs d’un match de tennis, à regarder le chagrin (à gauche), le triomphe (à droite), le chaos (à gauche), les nouveaux plans de lutte (à droite), l’angoisse (à gauche). Lees verder

Advertenties

Synchrone hartslag – 14/11/2018

Woensdag 14/11/2018 heb ik om 14u50 een hartslag gezien. Niet de groene, stijgende-dalende lijn op een monitor. Één hartslag. Niet op het papier dat vele levens ziet passeren.

Één hartslag? Ja, één maar. En dan niets meer. Stilleven. In été-indien-groen.

De andere kleuren waren zwart-wit. Zwart is zo’n mooie kleur. Het combineert zo mooi met wit. Voor mij persoonlijk is zwart-wit het mooist bij vogels. Zo heb ik Kieviten leren kennen en zo zijn ze mijn vliegende favorieten geworden.

Vogelaars maken een noodstop als ze iets speciaal zien of vermoeden. Ik voor elke Kievit. Nu stond ik stil op het moment dat ze opvlogen. En probeer je in te beelden: 100 Kieviten stijgen als één wezen op, buitelen zwart-wit in de zon en zetten zich weer neer. Zitten ziet er onzichtbaar zwart uit. Alleen het opvliegen, de sprong – de hartslag – was zonlicht-schitterend-zichtbaar.

kievit-1

Het waren bijlange niet mijn eerste Kieviten. Vreemd dat ze zo snel weer neer zaten. Het was alsof ze op de grond vielen. Ik miste hun zwart-witte dans als een mobiel aan onzichtbare touwtjes. Ik bestudeerde hun zwarte onzichtbaarheid op de akker. Alles stil want tijdens een vogelnoodstop schakel ik altijd de radio uit. En het raam moet open. De herfstzon is aangenaam warm.

Een beltoon gooide een bericht in mijn stilte.

Karla: papa is om 14u50 gestorven.foto Juul De CoomanJuul De Cooman, 1929 – 2018

Rimpels – 01/11/2018

Rimpels vertellen oneindig meer dan vlaktes, of het nu over de menselijke huid, landschappen of water gaat.

Rimpels vertellen over het leven van de mooie gerimpelde mens. En die mens heeft heel wat te vertellen, geen bemoeienissen maar verhalen. Verhalen als wegwijzers naar misschien is dat wel iets voor mij.

Rimpels tonen de geschiedenis van het land, dat zich ontspant na het breken van de korst die niet nodig hoeft te herstellen. Rimpels als littekens die het landschap tekenen voor wie graag prentenboeken leest.

Rimpels op het water. Dát is van een heel andere orde. Waterrimpels zijn alive – het woord levend of levendig passen hier niet. Met veel meer wind, worden het golven en dan wordt er voor gewaarschuwd.

Rimpels op het water rimpelen niet ter plaatse, ze rollen. En kunnen niet anders dan sterven op de oever – een zachte dood als het een groene oever is. Een plons breekt de stilte en de spiegel maar de rimpels herstellen de schade.

Ik heb ooit een vlinder zien sterven op het water, echt zoals in Verdronken vlinder van Boudewijn De Groot. Het was tijdens een wandeling langs La Ganière in de Ardèche. Ik liet mijn gezellen verdergaan en bleef tot de laatste rimpeling. De stilte en de spiegel braken amper maar het water rimpelde toch. Het waren de vlindervleugels die het ritme schreven in een verloren poging terug op te stijgen.

De rupsen verder op het pad stelden mij gerust dat de verdronken vlinder zijn leven vervuld had.

Maar nu, pas in 2018, heb ik ontdekt dat rimpels ook  het water kleuren. Tom Linster heeft mij met onwaarschijnlijke foto’s blauw en geel getoond.Ormiston Gorge, Australië_Tom Linster-31.10.2018foto: Ormiston Gorge, Australië – © Tom Linster, 31/10/2018

Ik ga nu op zoek naar de andere kleuren uit de doos, uit de regenboog.

Blauw – Kunstkerk, Bossuit, 22/09/2018

De eerste regen steekt altijd het meest tegen. Omdat we ’s morgens nog niet uit de juiste kleerkast gestapt zijn. Omdat een mens er koude rillingen van krijgt, zeker wanneer een druppel achter de jaskraag in de nek valt. Ik ben onderweg naar ergens waar er geen dak op staat. En het regent!kunstkerk bossuitOmdat het regent is alles grijs. Naadloos zoals de zee grijs in de lucht overgaat.

En dan blauw! Het zien duurt een seconde, de gedachte blijft voor altijd…Blauw, blauw, blauw!… The Scene met Blauw in de Lage Landenlijst.

En dan het blauw van de kou.

Mijn verwonderingen zijn niet te tellen maar nu warmen de rillingen mij. Iedereen kijkt en toont, het zien wordt aanstekelijk.

Overal kleurt het blauw. Het is een blauwe dag.

Zoals de dag dat Daniel Tammet geboren is. Een bijzonder man die ik ken door zijn boek Op een blauwe dag geboren. Hij is hoogbegaafd en heeft het Asperger-syndroom. Onbevattelijk slim. Hij kent het getal π van buiten tot 22.541 cijfers na de komma en dan lijkt dit een mediatieke stunt. Maar Daniel Tammet is zo veel meer dan dat. Hij reist de wereld rond en vertelt over zijn autisme-vorm en de werking van zijn brein. Daarvoor leerde hij op één week tijd de Ijslandse taal voor één tv-interview.

En in Ijsland is het ook blauw. Dat toont Tom Linster met foto’s die de muren van een kerkruïne blauw schilderen. Wanneer ik mijn ogen sluit, zie ik nog blauw.

Daniel Tammet vertelde in een Belgisch tv-programma dat hij begrijpt wat er speciaal is aan hem. Dat hij zijn eigen brein ziet functioneren maar dat hij tegelijk beseft hoe sociaal onhandig hij is. Het deed me zo’n groot plezier – in de eerste plaats voor hemzelf – hem te horen verkondigen dat hij het begrip vriendschap heeft begrepen door het lezen van De Kleine Prins.

De Kleine Prins heeft blauw ontmoet vandaag.OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik heb langs blauwe wegen een grote reis gemaakt – Spitsbergen, Ijsland, de Alpen – met onderweg mooie ontmoetingen.

Falsterbo & beyond

Locaties blijven liggen waar je ze verliet en toch is alles anders.

Niet beter of slechter maar anders. Maar in het geval van Falsterbo twijfel ik want het kan toch nooit beter dan op 03/10/2008 toen de Pimpelmezen door de poten van mijn statief vlogen.

Of nee, zoals 02/10/2007 toen ik met de Moose Patrol de Kolabacken bezette en duizenden Buizerds, Sperwers, Ruigpootbuizerds én Wims Rode Wouwen als vliegen rond ons hoofd hingen. Ja we zaten zeer hoog want met ons hoofd in de wolken en tegelijk ons voeten tussen onze statiefpoten op de grond.

Ik wil niet in slechter of beter rekenen maar anders want je vindt dezelfde weg niet, iemand ontbreekt,P1020961_bewerkt-1 Wim Parmentier, 05/03/1963-10/04/2014

met andere gidsen onderweg, harder dan bedoeld uitgesproken woorden schrijven een andere sfeer, enzovoort.

Op het vliegtuig van Kopenhagen naar Brussel sms’t de passagierster naast mij I love you, I am sorry (Ja, ik heb nog scherpe ogen en ik zag het per ongeluk). Ze haast zich met nog een bericht vooraleer alles in vliegtuigmodus moet. Tijdens de offline-vlucht kunnen 2 mensen nu alleen maar interpreteren. Hopelijk komt het goed voor elk, zodat wat beiden achterlaten niet beter of slechter wordt maar anders. Anders in de betekenis van beyond.

Dat woord beyond (= voorbij, aan de overkant van, overheen)  doet iets met mij. Voorbij een markant punt zet het mij in beweging. Meestal telkens opnieuw in beweging.

Ik vlieg boven Falsterbo en het ligt er zoals ik het verliet. Toch ook anders want nu getoond aan wie deze keer met mij reist. De sterke verhalen zijn doorverteld, niet aangedikt want alles is echt gebeurd.

Falsterbo luchtfoto

 

Skogskyrkogarden (11/11/2017)

Het bos herbergt de doden en bruist van het leven. Dennenappels zullen vogels en eekhoorns verleiden. Een dode boom laat zich uithollen door bont gekleurde spechten. In de lente zullen de vogels terug zijn; de vlinders ook, na de onechte dood van de rups.

Een graf is een dorpel, een ladder naar de bestemming van de ziel en een spiegel voor de bezoeker. Een eerlijke spiegel die niets vervormt. Je kunt elkaar recht in de ogen kijken. En weten het is goed of alles is gezegd of alles is volbracht of jammer van die keer dat.OLYMPUS DIGITAL CAMERADe boodschapsteentjes zullen niet wegwaaien als een post-it en zo geven de levenden op de dorpel van de ziel ook aan elkaar boodschappen door.OLYMPUS DIGITAL CAMERAJa, hier is het een geschikte plaats voor de woorden op de steentjes maar praat eerst levend tegen elkaar! Hoe ist? Gaat het? Kan ik je helpen? Laten we dit uitpraten en dan kunnen we weer samen verder, ja toch? Leg het me uit, ik begrijp je niet. Waarom? Ik voel mij hier niet goed bij. Fantastisch deze ongeplande avond samen. Zin om te wandelen?

Ik hurk voor het eenvoudig maar mooi, kleurig graf van Moa. Knutselwerkjes proberen haar leven te voltooien. Achter mij hoor ik een meisje zingen. Opgewekt, zoals een meisje van 5 jaar niet anders kan.OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk glimlach naar Moa en met gesloten ogen zie ik een meisje huppelen door het bos van Skogskyrkogarden.